Molly: Sci-Fi speelfilm van eigen bodem

geplaatst op 30-04-2017

Heb maar eens het lef om als opkomend filmmaker in Nederland een post-apocalyptische film uit de grond te stampen, met onbekende acteurs en een scenario dat vraagt om special effects en sciencefiction props. Regisseurs Colinda Bongers en Thijs Meuwese gingen de uitdaging aan en maakten speelfilm Molly, die op 16 april tijdens het Imagine Film Festival in première ging. VERS Magazine sprak Thijs over het verhaal, de productie en de impopulariteit van de fantastische genrefilm in Nederland.

De film speelt zich af in een onbekende, post-apocalyptische wereld waarin Molly - een jonge vrouw met superkrachten - op de vlucht is geslagen voor een gewelddadige bende. Ze willen haar speciale gaven inzetten bij kooigevechten. Terwijl de bendeleden haar op de hielen zitten, ontmoet Molly bij toeval een eenzaam, jong meisje, waarover ze zich besluit te ontfermen. Wanneer het jonge meisje wordt ontvoerd, gaat ze het gevecht op leven en dood met haar belagers aan.
 
Vanwaar de keuze voor een Sci-Fi film?
Ik zag destijds de film Mad Max: Fury Road en vond het zo vet dat de actie zo’n belangrijke rol speelt, dat het wel een film moest zijn. Het zou niet een boek of een opera kunnen zijn, omdat de beweging, het visuele, zo cruciaal is. Hierdoor geïnspireerd, wilde ik de film Kill Mode maken: een film vol spektakel Met dit idee wonnen we in 2015 de pitchwedstrijd op het Imagine Film Festival waardoor we ook in Montreal mochten pitchen. Zo ontmoetten we een geïnteresseerde sales agent. Het initiële plan voor deze film was echter te duur, dus kwamen we uiteindelijk met het idee van Molly: een vergelijkbaar verhaal als Kill Mode, alleen dan kleinschaliger. Toen ging het balletje rollen.
 
Interessant is dat mensen tijdens de productie van de film steeds dachten dat het om een korte film ging. In Nederland zijn horrorfilms en actiefilms meestal kort en werken mensen eraan mee voor de lol. Niemand geloofde dat de cast en crew gewoon betaald kregen en dat we echt een speelfilm aan het maken waren. Het is hier al snel ongewoon, zelfs na het vier keer te zeggen denken mensen nog steeds dat je het hebt over 5 minuten!

Molly zet een sterke sfeer neer. Hoe kom je aan locaties met een post-apocalyptisch gevoel?
De buitenshots zijn bijna allemaal op Terschelling gedraaid. Met name op Terschelling zijn de gebieden enorm uitgestrekt: je ziet geen dorpje, geen weg, helemaal niks. Daar hebben we uiteindelijk twee weken gedraaid. Verder zijn we ook een dag in de buurt van Londen geweest, waar voor de kust oude forten uit de Tweede Wereldoorlog op palen in het water liggen. Die kwam ik per toeval online tegen op foto’s, toen ik op zoek was naar een vrachtschip aan de kust. Dat vond ik echt een vette locatie voor de film. De forten zijn het exterieur van de loods geworden, waarin de kooigevechten plaatsvinden en de bendes verblijven. De 'binnenkant' is vervolgens weer opgenomen in een studio in Nederland.


Hoe is het om met special effects te werken?
Special effects zijn niet zo lastig als vaak gedacht wordt. Het maken daarvan wordt ook steeds makkelijker. Je moet je bedenken dat de laptop waarmee je zelf tegenwoordig werkt, waarschijnlijk net zo snel is als de computers waarop ze de special effects voor Jurrasic Park hebben gemaakt. En we hadden er ook echt een talent op zitten: Robin Niekerk. Overigens is het wel tamelijk lastig om die Sci-Fi elementen tijdens het draaien te regisseren. Hoe leg je een actrice uit dat ze straks iets doet waardoor alles om haar heen wordt weggeblazen en welke emotie daarbij hoort?
 
Je hebt deze film samen met Colinda Bongers geregisseerd. Hoe was die samenwerking?
Ik heb Colinda ontmoet op de HKU, waarna we samen een aantal korte films en reclames maakten. Een speelfilm voelde als een logische volgende stap. Ik vind het fijn aan onze samenwerking dat we ieder onze eigen invulling aan de film konden geven Ik heb Sci-Fi altijd al leuk gevonden; Colinda houdt meer van horror. De horrorelementen in de film komen dan ook van de hand van Colinda. Er wordt vaak gezegd dat 'twee kapiteins' op de set niet goed werkt, maar wij werken al zo lang samen dat we precies weten wat de ander wil. Op die manier kunnen we elkaar vertegenwoordigen naar de rest van de crew toe. We kunnen elkaars wensen goed inschatten en ook opsplitsen op de set. Dan zijn er bijvoorbeeld momenten dat ik praat met de cameraman, terwijl zij een actrice instructies geeft.
 
Liep het ook weleens wat minder gestroomlijnd?
We hadden wat gedoe met de roofvogel die Molly als een soort wild huisdier heeft. We trainden met een valkenier, dat verliep allemaal best goed en we hadden een vergunning om met het dier in de duinen te draaien. Toen werden we opeens de avond voor de opnames gebeld dat de vergunning toch niet geldig was en moesten we snel met een oplossing komen. We hebben toen de scene op een parkeerplaats met green screen gedraaid en vervolgens al het groen weggepoetst. Dat was wel een tegenvaller. We zaten op 100 meter van de duinen, die je in de achtergrond nog kon zien.
 
En wat zal je in positieve zin het meeste bijblijven?
Er zijn twee dingen die me erg aantrekken in de film. Als eerste is dat de relatie tussen Molly en het kleine meisje: de scene in de hut waar ze elkaar ontmoeten vind ik heel bijzonder. Doordat ze allebei nul sociale skills hebben, is het enerzijds schattig en anderzijds ook ongemakkelijk. Daarnaast vind ik het einde van de film geslaagd, omdat het voelt als een lang doorlopend shot van een half uur, waarin allerlei gevechten tussen de personages plaatsvinden.


Vanwaar de keuze voor Engelssprekende personages?
Met Nederlandse dialogen konden we onze sales agent niet overtuigen, het moest dus Engels gesproken worden. Hoewel het een nadeel kan zijn als acteurs niet in eigen taal spreken, hebben we uiteindelijk toch gekozen voor Nederlandse acteurs. We waren al bekend met deze acteurs en vonden die band vooral belangrijk voor de film. Daarnaast zal voornamelijk de Nederlandse kijker zich storen aan Engelssprekende Nederlandse acteurs en is de kans dat de film hier uitkomt toch erg klein: Nederland houdt over het algemeen niet echt van dit soort genrefilms. Inmiddels is er ook al een aantal landen bekend waar de film uitgebracht zal worden, waaronder Japan.
 
Toekomstdromen?
Nu Molly tot een geslaagd eindproduct is gekomen, kunnen we Kill Mode gaan maken. Daar zijn we sinds een paar weken mee bezig, de film is nu in pre-productie. We zijn druk met de kostuums, de casting en zoeken nog een aantal investeerders. Molly heeft bewezen dat we een film kunnen maken, wat het nu makkelijker maakt om de volgende film voor iets meer geld te produceren. Maar geld in overvloed is er nou ook weer niet. Zo'n film maken kost je vijf jaar superhard werken; je hebt een lange adem nodig en soms moet je jarenlang op zwart zaad leven. Je kan ervoor kiezen veel geld te willen verdienen voor een leuker huis of mooiere auto, of je kan denken: fuck it, ik wil eerst die film maken!


 
Tekst: Malou Wagenmaker
Beeld: Robin Alysha Clemens



meer artikelen