Kristians Prelude: vechten voor de symfonie

geplaatst op 23-08-2017

De zanger van The Naked Sweat Drips begint ingetogen, maar wanneer de gitaarklanken steeds verder aanzwellen en zich harmonieus met elkaar vermengen, laat ook hij zich helemaal meevoeren. Kristian Strik (23) is één van de gitaristen van deze Boxmeerse psycho-grunge band en studeert aan de Rockacademie in Tilburg. Muziek is zijn leven, maar voor dat leven moest hij wel vechten wanneer er bij hem een hersentumor werd ontdekt. Mede bandlid en goede vriend Winand Derks van de Ven maakte met zijn afstudeerfilm Kristians Prelude een ingetogen en intiem portret van Kristians strijd.

Waarom besloot je een documentaire over Kristian te maken?
“Vorig jaar mei moest ik een onderwerp bedenken voor mijn eindexamenfilm van de Nederlandse Filmacademie. Eigenlijk wilde ik iets maken over de band en onze muziek, maar toen kregen we ineens te horen dat na anderhalf jaar de tumor van Kristian was teruggekomen en er snel uit moest. Vanaf dat moment wist ik dat de film over Kris moest gaan: dat had heel veel urgentie. Ik twijfelde eerst of hij mee wilde werken, maar hij stond er vanaf het begin af aan helemaal voor open. Hij vertrouwde erop dat we er iets moois van konden maken.”
 
De stijl van de film is rustig en observerend. Eigenlijk net zoals Kristian en jullie als vrienden met de situatie omgaan. Heb je er bewust voor gekozen om de emotie in je film grotendeels op afstand te houden?
“Het moest geen drama worden. Ondanks zijn ziekte gaat het leven door en mag er best gelachen worden, vindt Kristian. Hij is erg rationeel en wil geen energie verspillen, maar juist gebruiken voor positieve dingen. Dat is puur Kris, en dat hebben we in de film ook proberen op te zoeken. Daarnaast zie je inderdaad vrienden onder elkaar die totaal niet weten hoe ze met de situatie moeten omgaan en er soms harde grappen over maken. Dat luchtige aspect is in mooi contrast met het drama en versterkt elkaar ook. Onze emoties kunnen we denk ik het beste kwijt in onze muziek.”
 
Jullie spelen in dezelfde band en zijn goede vrienden. Kan je als filmmaker op die manier nog afstand bewaren? En hoe belangrijk is dat eigenlijk?
“Dat was best moeilijk. Aan de ene kant moet je als maker inderdaad afstand bewaren, maar aan de andere kant wil je juist die hele hechte vriendschap laten zien. Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om het zo natuurlijk mogelijk te laten zijn. Bijvoorbeeld in het ziekenhuis, toen ik voor de camera Kris nog even snel de hand schudde voordat hij de operatiekamer in zou gaan. Dat waren momenten dat ik er als vriend echt even moest zijn in plaats van als filmmaker.”


Op welke manier is zijn kijk op het leven veranderd door de ziekte?
“Hij weet heel goed wat hij wil; waar zijn interesses en doelen liggen. Dat is niet veranderd. Er is alleen minder tijd. Tijd die hij niet wil verspillen aan bijbaantjes of projecten waar zijn hart niet ligt. Hij wil alleen dingen doen die heel goed bij hem passen. Hij heeft dus een duidelijkere lijn geschetst waar hij wel en niet voor gaat.”

Muziek werkt helend. Dat zie je ook bij Kristian. Kan het maken van een film ook dienen als een soort therapie om met moeilijke situaties om te gaan?
“Ja, dat denk ik wel. Je hebt niet echt grip op de situatie, en daarom kon ik veel emoties en gedachten in de film kwijt. Het was ergens ook fijn om deze periode samen met Kris zo sterk te beleven. Je hoeft niets te vertellen aan elkaar, want je maakt het samen door. Het voelt ook heel goed om iets te maken waar hij, wij en anderen iets aan hebben. Voor zijn ouders bijvoorbeeld is het een speciaal document. Niet alleen om later op terug te kijken, maar ook om aan anderen te laten zien.”
 
De ouders van Kristian spelen een belangrijke rol in zijn begeleiding. Wat vonden zij ervan dat je zo dicht op het proces aanwezig was?
“In eerste instantie waren zij een beetje terughoudend, omdat ze niet goed wisten wat de insteek was. Maar vanaf de tweede draaidag in het ziekenhuis was het duidelijk dat wij een observerende rol hadden en zij er geen last van zouden hebben. Uiteindelijk zijn ze heel erg blij met het eindresultaat. Zijn moeder zei dat het van de eerste tot de laatste seconde Kristian was. Dat is een heel mooi compliment.”


Hoe gaat het nu met Kristian?
“Het gaat heel goed. Tot juni heeft hij chemotherapie gehad en daarna was op de MRI-scan niets meer te zien. Het terugkomen is heftig en kost veel energie, maar hij kan eigenlijk doen wat hij wil. Hij is weer volop bij de band betrokken, maar dat was altijd al zo: hij is een belangrijk element. Zelfs tijdens de behandelingen bleef hij meegaan naar optredens, wat natuurlijk zwaar voor hem was, maar wat hij wel graag wilde.”
 
Wat zijn je plannen als filmmaker en muzikant? Kan je beiden blijven combineren in de toekomst?
“Het is voor mij allebei erg belangrijk. Als filmmaker wil ik het liefst eigen projecten maken en meedoen met trajecten voor beginnende documentairemakers. De film wordt op 1 oktober op televisie uitgezonden, en misschien daarna in wat zaaltjes, waarbij we voorafgaand of na de film een akoestische set willen spelen. Daarnaast zijn we druk bezig met nieuwe nummers schrijven, repeteren en optreden. Volgend voorjaar proberen we een tweede album op te nemen die we in het najaar willen uitbrengen. Ik hoop dat ik voorlopig dus niet hoef te kiezen!”
 
Kristians Prelude is geselecteerd voor de Studentencompetitie van het NFF. Op 1 oktober is de film om 23.25 uur te zien op NPO 3, en op 15 september wordt de documentaire om 20.15 uur vertoond in De Weijer in Boxmeer.



Tekst: Daniël Beenen



meer artikelen