Multi-continentale festivalstart belooft veel goeds voor Sacha Polak’s Dirty God

geplaatst op 11-02-2019

Door Loeke de Waal
 
Op woensdag 23 januari opende Dirty God het International Film Festival Rotterdam. Drie dagen later vond de Amerikaanse première plaats op het prestigieuze Sundance Film Festival in Park City, Utah en werd daarmee de eerste Nederlandse film ooit die meedong in de World Dramatic Competition. Dirty God is de derde speelfilm van regisseur Sacha Polak (1982) en haar Engelstalig debuut. Een geweldige aftrap van het festivalseizoen en voor Polak “heel bijzonder om mee te maken”. Samen met VERS Magazine blikt ze terug.
 

 

Dirty God gaat over Jade (Vicky Knight) die na een zoutzuuraanval moet uitvinden hoe haar leven er vanaf nu, met littekens op haar lichaam en gezicht, uit gaat zien. Een leven waarin haar dochter haar een “monster” noemt, collega’s en vreemden haar naroepen en fysieke intimiteit verleden tijd lijkt. Uiteindelijk besluit ze de mogelijkheden van plastische chirurgie te onderzoeken, als een snelle oplossing voor haar problemen. De film geeft een confronterend kijkje in de tegenstrijdigheid tussen maatschappelijke perceptie op uiterlijk schoon en een intrinsiek gevoel van (eigen)waarde.
 
De inspiratie voor de film kreeg schrijver en regisseur Sacha Polak op Lowlands, jaren geleden. Ze zag hoe een meisje met brandwondlittekens werd nagekeken en aangestaard. Sacha realiseerde zich dat deze persoon dit dagelijks moest meemaken en besloot verder onderzoek te doen. Ze stuitte op schokkende cijfers in met name het Verenigd Koninkrijk. In 2017 vonden er alleen al in Londen 465 zoutzuuraanvallen plaats. Daar moest ze wat mee.
 
Na uitgebreide research, tientallen interviews met meisjes met brandwonden en littekens, een script in samenwerking met Susanne Farrell, een uitdagende opnameperiode en maanden in de montage, was het tijd om het eindresultaat aan de wereld te tonen. “Sundance was een grote droom voor ons”, weet Polak nog. Met haar productiepartner en beste vriendin Marleen Slot (Viking Film) had ze toegewerkt naar de selectie voor het festival.
 
De eerdere inzending van haar film Zürich (2015) was destijds afgewezen. En hoewel ze na afloop een ‘liefdesbrief’ had ontvangen van de programmeurs, omdat het “de beste film” was die ze dat jaar hadden moeten afwijzen, pasten Slot en Polak deze keer de strategie toch aan. “De vorige keer hadden we de film pas laat in hun programmering af en ingezonden. Nu hadden we er bewust voor gekozen de film onaf op te sturen, zodat we er tijdig bij waren. Dat deden we dus al in de zomer.” Om hoofdprogrammeur Kim Yutani al warm te maken voor de film hadden ze op het Cannes Film Festival in mei met haar afgesproken. “Ze bleek echt te wachten op mijn volgende film. Ze was me blijven volgen en was blij dat ze eindelijk één van mijn films kon programmeren.”
 
Binnen een maand na inzending kregen Polak en Slot te horen dat de film was geaccepteerd. “We waren natuurlijk helemaal door het dolle heen.” Niet alleen omdat Sundance een belangrijk podium is, maar “het is ook heel erg fijn, omdat je gewoon weet dat je film erna goed terechtkomt.”
 
De selectie voor het IFFR in Rotterdam was de welkome kers op de taart, maar ook een onverwachte. “Festivaldirecteur Bero [Beyer] wilde de film nog zien, terwijl hij al wist dat we ook naar Sundance zouden gaan. Hij heeft de screener direct gekeken en belde een halve dag later op.” De boodschap was duidelijk: het feit dat ze op de eerste donderdag van het Rotterdamse festival [24 januari] naar Amerika zouden vliegen, betekende volgens hem één ding. Dirty God werd de openingsfilm van het Nederlandse festival. Marleen was bij het horen van dat nieuws uit trots in huilen uitgebarsten en belde Sacha direct op. “Ik weet nog waar ik was. Ik was een kerstjurk voor mijn dochter aan het kopen”, lacht ze. “Ik was zo blij. Ongelooflijk.”


 Sasha Polak. Foto door Bas Losekoot.

En dat was nog maar het begin. Want die multi-continentale festivalstart was een hectische. Op woensdag deelden Sacha en Marleen in Rotterdam een diner met Beyer en burgermeester Ahmed Aboutaleb. Daarna was het tijd voor de rode loper en de première van Dirty God (“gigantisch, met weet ik veel hoeveel duizenden mensen”), een feestje, een kroegje, twee uur slaap en gauw – samen met hoofdrolspeler Vicky Knight – op het vliegtuig naar Salt Lake City. Met jetlag en al kwam het team aan en ging de molen in Amerika draaien. “Er was ’s avonds een welkomstdiner en -feest met alle andere filmmakers. We zijn die nacht doodmoe naar bed gegaan om vervolgens de volgende dag van het ene interview naar het andere te gaan en nog eens net zo vaak op de foto. Mijn publicist leidde ons gelukkig overal naartoe.”
 
Zo ging het de rest van de week. Ze had in totaal een halve dag vrij en besteedde die op de beroemde skipistes van Park City. Samen met Knight, “die voor het eerst in haar leven op ski’s stond” en met wie ze die weken een bijna onafscheidelijk duo vormde. De vrijdag erop stond Polak alweer in Rotterdam, dit keer voor haar masterclass. Het programma zat nog bomvol Q&A’s, een introductie van de film, diners en feestjes. “Ik was toch totaal gejetlagged en ik had ’s avonds wel weer wat energie. Het was zo’n bijzondere week. Mijn familie was er ook bij. Het was druk, maar vooral heel fijn en bijzonder om mee te maken.”
 
“Vreemd was het wel, een roes. Als ik in Rotterdam meer tijd had gehad, had ik meer films gezien en van de stad genoten. Maar er zijn zoveel mensen, waarvan een boel bekenden. Je kan niet echt diep in gesprek gaan; het gaat een beetje aan je voorbij. Het was ook zo spannend, want het was de allereerste keer dat mensen de film gingen zien.”
 
Uiteindelijk werd zowel in Nederland als aan de andere kant van de Atlantische Oceaan de film goed ontvangen. Tijdens de publieksvertoning in Salt Lake City reageerden mensen vooral emotioneel op Vicky. Sacha sluit zich daar trots bij aan: “Hoe zij dat doet is ook zo bijzonder. Ze is zo enthousiast en positief. En ze vindt het fantastisch dat we deze film hebben gemaakt. Persoonlijk vind ik het ook heel fijn dat we nationaal en internationaal erkenning en een platform krijgen.”
 
Dat biedt vooral voor Vicky’s persoonlijke boodschap een podium. Haar missie? Mensen leren door littekens heen te kijken. De littekens op haar lichaam zijn namelijk echt. Ze heeft geen zichtbare littekens in haar gezicht, maar de bovenhelft van haar lijf is verbrand toen iemand de kroeg van haar grootvader in de brand stak. “Het heeft haar persoonlijk veel moeite gekost om eigenwaarde te krijgen. Ze vond zichzelf lange tijd lelijk en was ongelukkig. Het was daarom heel bijzonder om met haar een Q&A te doen in Amerika (in Nederland was Polak alleen met Marleen Slot)”, vertelt ze. “Mensen barstten in huilen uit, omdat het zo emotioneel was.”
 
Naast positieve respons van het publiek en lovende recensies, bracht de première op Sundance ook andere successen met zich mee. De film is verkocht aan verschillende landen, waaronder Frankrijk, England, Ierland en China. Op het festival had het team meetings met verschillende belangrijke spelers, zoals Amazon en Sony Tristar. “Komende weken hebben we nog wat afspraken staan en de aanbiedingen blijven binnen komen. Daarin is Sundance heel belangrijk geweest.” Hoe de toekomst eruit gaat zien, weet ze nog niet. Nieuwsgierigheid naar wat het zal worden, voert voorlopig de boventoon.
 
Voor alle makers die dromen van een soortgelijk podium heeft Sacha de volgende tip: geef mensen een gezicht bij je werk. “Ik heb gezien hoe belangrijk het is dat mensen weten wie je bent. Zeker als je in Nederland een film wil maken, met bijvoorbeeld hulp van het Filmfonds en de omroepen. Ik heb met Marleen vroeger ook de VERS Awards georganiseerd; dat was een goed platform voor ons jonge makers om de filmwereld te leren kennen. Ga ook naar borrels en ga vooral dingen maken die je onder de aandacht kan brengen. Dingen waar je in gelooft. Een film maken kost veel tijd, energie en aandacht. Je bent er vaak vier jaar van tevoren en vier jaar erna nog mee bezig. Dus, maak iets waar je je hart en ziel in kunt leggen, dat vervolgens hopelijk iemand bereikt.”
 
Dirty God reist de komende maanden nog de wereld over en is te zien op filmfestivals in Dublin, Glasgow, Parijs en Los Angeles.
 



meer artikelen