Prille liefde in VLAM

geplaatst op 11-07-2017

De korte film VLAM - waarmee Dominique Gimberg (23) volgend jaar afstudeert aan de HKU - vertelt het verhaal van de zestienjarige Emma. Tijdens een zomervakantie met haar beste vriendin Julia komt ze erachter dat ze misschien wel meer voelt voor haar dan alleen vriendschap. Dominique, die zelf op negentienjarige leeftijd uit de kast kwam, wist al snel dat de worsteling die Emma doormaakt de rode draad van de film moest worden. En ook dat Susan Radder (Adam-E.V.A, Horizon) Emma moest gaan spelen. 

VLAM lijkt een film die betrekking heeft op je eigen ervaringen. Was het voor jou belangrijk om dit verhaal te vertellen?
Dominique: “Ja. Alleen vragen mensen vaak aan mij: ‘Oh ga je nu alleen maar lesbische films maken? Daar gaat het mij dus niet om. Ik vind het grijze gebied waarin een persoon worstelt die verliefd wordt interessant: wanneer is iets vriendschap en wanneer liefde? Die vraag is er ook wanneer een jongen en een meisje verliefd worden op elkaar, zeker wanneer je jong bent. Die worsteling staat centraal in de film en wil ik zo realistisch mogelijk in beeld brengen. Wanneer je verliefd wordt is dat niet meteen heel romantisch en idyllisch. Vaak ben je heel erg aan het aftasten naar de gevoelens van de ander, en misschien is die worsteling wel sterker wanneer je verliefd wordt op iemand van hetzelfde geslacht. We hebben daarbij bewust gekozen voor een verhaallijn met jonge karakters. Een film als La Vie d’Adele is een schitterende film, maar minder gericht op een jong kijkerspubliek.”
 
Je noemt onze maatschappij ‘heteronormatief’. Zie jij in die maatschappij een rol voor jou als om dat als filmmaker te doorbreken?
Dominique: “Als een soort activist? Misschien wel. Ik denk alleen dat onze maatschappij altijd heteronormatief zal blijven, hoe ruimdenkend we ook proberen te zijn. De kaders waarbinnen wij denken, leven en opvoeden zullen niet ineens drastisch veranderen. Een ‘gendervrije’ samenleving is dan ook een ideaal wat misschien niet helemaal realistisch is. Maar alle beetjes helpen en de kaders een beetje oprekken kan geen kwaad. Die zijn nu niet breed genoeg, in Disney-films is iedereen bijvoorbeeld hetero. Ik kom uit een klein dorp en als ik als kind überhaupt al lesbiennes of homo’s in een film zag, dan waren die erg stereotype waar ik me totaal niet mee kon identificeren. Ik bedoel, hoeveel films kennen jullie waarin homoseksualiteit een rol speelt? En waarin het geen politiek correct trucje is? Het lijkt me vet dat straks steeds meer jongeren films zoals VLAM zien en dan denken: oh ja, het is allemaal niet zo zwart-wit als dat ik dacht. Dat soort films worden nog te weinig gemaakt.”
 


Had je de twee hoofdrolspeelsters vanaf het begin al in je hoofd?
Dominique:Ja Susan sowieso wel. En ook dat we Bente Fokkens als Julia wilde hebben werd al vrij snel duidelijk. Ashgan El-Hamus, die het script heeft geschreven, kent Susan goed en toen ik haar opperde waren we het er direct over eens dat zij onze Emma moest worden. Susan is heel erg vrouwelijk maar heeft ook een soort mannelijke nonchalance over zich, wat haar geschikt maakt voor deze rol. Ze is niet direct in een hokje te plaatsen. En daarnaast was het ook gewoon een gevoel dat ik niet echt kan uitleggen. In eerste instantie durfde ik haar niet zo goed te vragen, gelukkig heeft ze ja gezegd.”
 
Heeft Susan een grote rol gehad in de vorming van het personage?
Dominique: “Susan en Bente kende elkaar al. Daarom ben ik vooraf met hen gaan zitten om te praten over hun vriendschap. Samen met Ashgan heb ik toen gekeken wat we daarvan mee konden nemen in het verhaal en de karakters. VLAM is in tegenstelling tot mijn vorige korte film Tongen, karakter gedreven. Daardoor is het belangrijk om vooraf de karakters sterk te ontwikkelen. Dat is wel een uitdaging waarin Susan een rol zal spelen. Bovendien ben ik überhaupt wel iemand die de ruimte laat voor improvisatie.”
Susan: “En ik denk dat als je mensen laat improviseren, en zij weten wat ze spelen, je veel natuurlijker en mooier spel krijgt dan wanneer je als acteur of actrice een tekst op leest.” 
 
Voelde jij je als acteur meteen aangetrokken tot dit project?
Susan: “Ik vond het idee meteen heel sterk: de film gaat over ‘gay zijn’ zonder dat het er heel dik bovenop ligt, het gaat vooral over relaties en vriendschappen. Hoe het personage zich daarbinnen ontwikkelt vind ik interessant, want hoe ga je met je gevoelens om in zo’n situatie als die van Emma. Dat het gaat over twee vrouwelijke personages, vind ik alleen maar heel vet. Ik vind dat er nog steeds veel te moeilijk wordt gedaan over het hele gay of hetero zijn. ”


In een interview voor 7days deed jij de volgende uitspraak over je rol in Horizon, waar je een Gouden Kalf-nominatie voor kreeg: ‘Bij de vorige films die ik heb gedraaid, zoals Pijnstillers, zag ik mijzelf nog acteren. Nu zag ik echt iemand anders, nu zag ik Lieke’. Op welke manier acteer je nu anders dan in bijvoorbeeld Pijnstillers?
Susan: “Bij Pijnstillers kwam ik op de set, ik deed m’n tekst die ik uit m’n hoofd had geleerd en ik ging weer naar huis, ik was verder totaal mezelf. Ik had niet iemand anders gecreëerd. Bij Horizon werd ik echt Lieke. Voor mijn rol in die film heb ik veel met regisseur Giancarlo gezeten. Hij interviewde mij dan in de rol van Lieke, mijn personage. Op die manier creëerde ik een heel eigen ik. Dan vroeg hij mij bijvoorbeeld naar mijn moeder, die in de film overleden is, en dan barste ik in tranen uit. Ziek eigenlijk dat je geest op zo’n manier werkt. Maar dat is wel het grote verschil. Ik weet nog dat ik de film voor het eerst zag en bijna moest huilen omdat ik dacht, dit meisje is zo zielig.”
 
En kun je dat snel uitzetten als je na een dag draaien weer thuiskomt?
Susan: “Ik kom daar best wel snel uit. Ik ben juist een enorme stuiterbal als ik thuis kom na een dag waarop ik veel energie in verdriet heb moeten stoppen. Ik denk ook wel dat dat goed is. Ik weet wel dat er veel acteurs zijn die dat doen, die zo’n hele draaiperiode lang in hun rol blijven. Maar ik denk dat ik dan gek zou worden.” 
 
Waar kunnen we VLAM straks gaan zien?
Dominique: “Ik hoop natuurlijk op het Nederlands Film Festival. En vanaf daar zien we weer verder.”


 
Tekst: Björn Beerthuizen



meer artikelen