Soms moet iets kapot voordat het beter wordt

geplaatst op 25-11-2017

Thessa Meijer (1992) kreeg als talentvolle maker de kans om een film te maken binnen de twaalfde One Night Stand-reeks. De dag dat mijn huis viel werd een tragikomedie, met vier Vlaamse topacteurs en een hoofdrol voor een scheef huis. De bewoners, drie oudere broers en hun moeder, moeten het gevaarte om de zoveel tijd weer rechttrekken. Wanneer moeder plotseling vertrekt, zijn de drie genoodzaakt om zowel hun eigen huis als levens overeind te houden.

Ik las dat je je inspiratie vooral haalt uit fotografie. Waarom heb je gekozen voor een carrière als filmmaker en niet als fotograaf?
Ik heb beelden in mijn hoofd waar ik inspiratie uit haal, maar ik kan zelf niet heel goed fotograferen [lacht] - dat is echt een ander vak. Ik vind film ook een fijner medium, omdat je niet slechts één moment vastlegt. Wat foto’s doen is een verhaal oproepen. Ik vind het juist leuk om dat verhaal te vertellen.
 
Hoe kom je van een beeld in je hoofd tot een verhaal?
Dat is zwoegen! Ik ben namelijk niet iemand die een idee heeft en dan meteen het hele verhaal voor zich ziet. Het gaat met veel omzwervingen, zijpaden en kronkels. Soms heb ik een heleboel scènes, maar weet ik nog niet welk verband ze met elkaar hebben. Of ik heb heel duidelijk de setting, of een paar karakters, en ga dan daarvanuit bedenken wat die met elkaar te maken hebben. Dat gaat elke keer anders.
 
De film heeft een bijzonder visueel karakter. Het scheve huis en de verlaten omgeving ademen vergane glorie. Wat is daarvoor je inspiratie geweest?
Een belangrijke inspiratiebron was het fotoboek Dirt Meridian van Andrew L. Moore. Daar staan foto’s in van voornamelijk vervallen, Amerikaanse huizen op verlaten plekken. We hebben ook gekeken naar huizen in Detroit. Daarnaast hebben we research gedaan naar plekken waar een natuurramp is geweest, om te zien hoe het eruitziet wanneer een huis is ingestort.


 
De hoofdpersonages verlangen naar iets, maar ze weten niet goed hoe ze dat moeten bereiken. Wat trekt je daar zo in aan?
Het is misschien wel mijn eigen angstscenario. Ik vind zelf veel dingen leuk, maar weet eigenlijk niet hoe ik de tijd kan vinden om ze allemaal te doen. Je belandt hierdoor snel in een soort sleur, en de dingen die je eigenlijk heel graag wilt doen, vergeet je op den duur. En dan kan je er op je vijftigste ineens achter komen: fuck, wat heb ik nou eigenlijk allemaal gedaan?
 
Zij moeten ook leren omgaan met verlies, en een nieuw leven opbouwen. Komt dat uit eigen ervaring?
Tot mijn veertiende of vijftiende was ik gelovig. Nadat ik leerde over de evolutietheorie, begon ik mijn geloof te verliezen. Dat was het uitgangspunt voor deze film. Maar juist als er zoiets gebeurt, als je iets heel belangrijks verliest, dan kan het ook tot iets nieuws leiden. Dat vind ik interessant aan verlies: soms moeten er dingen kapot om jezelf te ontwikkelen, om gelukkiger te worden.
 
Het huis ziet eruit als een indrukwekkende technische prestatie. Kan je verklappen hoe het werkt?
Het was een soort bouwpakket dat we in delen naar de set in Zeeland hebben vervoerd. We wilden dat het echt kon bewegen en hebben daarom alles zelf ontworpen en gebouwd. De vloeren konden we in beweging laten brengen door middel van een afstandsbediening. Het huis was dus daadwerkelijk scheef en je werd zelfs een beetje duizelig als je erin rondliep.
 
Productioneel lijkt me dat een behoorlijke uitdaging. Zeker als beginnende maker.
Eigenlijk kon dit helemaal niet met ons budget. We hadden geen prototype en konden daarom alles maar één keer doen, zowel het bouwen als het laten omvallen. Er waren ook best veel dingen die mis konden gaan. Zo waaide het huis bijna een keer weg. Ook ging het een keer flink bliksemen. Mijn ouders belden toen in paniek op omdat ze dachten dat het huis in de fik zou vliegen.


 
Nog meer spannende anekdotes waar je pas achteraf om kon lachen?
In de buurt van de set was een bar waar de lokale bevolking regelmatig kwam. Daarom hadden we ter afscherming een hek om het huis gezet. Op een nacht waren er joyriders met hun auto in het hek gecrasht. Als dat er niet stond, dan waren ze waarschijnlijk tegen het huis gereden en was alles voorbij geweest. Dat was wel even spannend. We besloten toen wel om een nachtwaker te nemen!
 
Wat voor advies kan je beginnende filmmakers geven om het maximale uit een budget te halen?
Je moet keuzes maken. Zoek op wat de kern is van wat je wil vertellen en dat is dan waar je geld in moet gaan zitten. In mijn film ging het om vier mensen, een moeder en drie zonen. Die familie, dat was het belangrijkste. En natuurlijk het huis, wat eigenlijk ook een personage is. Dat moest dus allemaal goed zijn. Nou ja, en daar moest het geld dan naartoe.
 
Wat heb jijzelf als beginnend filmmaker geleerd van deze film?
Soms kan ik mijzelf verliezen in details. Ik heb daarom geleerd om je niet te veel op iets blind te staren. Als regisseur moet je goed weten wat je taak is. Dan kan je andere dingen loslaten. Voor mij is spel het belangrijkst. Daardoor wordt je geraakt of niet. Ik wil een verhaal vertellen wat binnenkomt bij mensen. Dat kun je niet doen met alleen een mooi huis. Anders kan je er net zo goed een foto van maken, toch?

De dag dat mijn huis viel kan hier worden teruggekeken. 

Tekst: Daniël Beenen
 



meer artikelen