Sundance daagt Hollywood officieel uit: huur meer vrouwen in

geplaatst op 31-01-2019

Nog geen half jaar geleden stond ik op het Toronto International Film Festival tussen honderden vrouwen – en mannen – om te protesteren tegen seksisme in Hollywood. Dr. Stacy Smith, van het USC Annenberg Inclusion Initiatief, sloeg me die dag in september om de oren met deprimerende data en na het zien van tientallen films op het programma, vloog ik met een zwaar hart terug naar het Westen. Alleen voor Sundance zou ik het warme zonnetje in Los Angeles opgeven. Alléén voor Sundance. Want met de aankondiging dat dit jaar 45% van de films op het programma geregisseerd werden door vrouwen (meer dan ooit tevoren), moest het een veelbelovend festival worden.
 

Waar Keri Putman, directeur van TIFF, en dr. Stacy L. Smith in Toronto nog hun bezorgdheid uitspraken over de hardnekkige (negatieve) mythes over vrouwelijke filmmakers en de ronduit deprimerende verhalen van vrouwen en mensen van kleur in de filmindustrie, klinken de geluiden op Sundance hoopvoller.
 
Vooral tijdens het “Making the (In)visible: Radical Transparency in the Data-Driven Age”-panel over inclusiviteit in film met ook Nina Jacobson (producer van o.a. Crazy Rich Asians en The Hunger Games serie) en Angela Robinson (regisseur van o.a. Herbie Fully Loaded en schrijver voor True Blood en The L Word). Sundance en het Annenberg Inclusion Initiatief maakten ’s ochtends nog nieuwe cijfers bekend van een gezamenlijk onderzoek, waaruit bleek dat vrouwen in de afgelopen 10 jaar significant beter gerepresenteerd zijn op Sundance dan op andere festivals.
 
Ze keken naar ingezonden en geaccepteerde films (26.000 short en feature producties) op het festival in 2017 en 2018, voor zowel de binnenlandse als internationale competities, en de verschillende stimuleringsprogramma’s van het instituut. “Het toont vooral aan dat hier een pijplijn voor vrouwen en makers van kleur bestaat, waar deze echt stevig is en waar nog ondersteuning nodig is”, vertelt dr. Smith. Het onderzoeken van inzendingen is daarbij van belang, omdat het aantoont in hoeverre deze groepen makers ook daadwerkelijk geïnteresseerd zijn in het tonen van hun werk op Sundance, al vanaf de eerste fases van de productie.
 
Voor het eerst in lange tijd heeft dr. Stacy Smith eens goed nieuws; bij de inzendingen voor de Amerikaanse drama categorie was er een toename van 51% van vrouwelijke makers sinds de laatste studie naar Sundance in 2009. En die laatste competitie had een andere veelbelovende groei, namelijk die van 16 naar 37% geaccepteerd werk van vrouwelijke regisseurs, sinds 2012. In totaal had 31% van de feature filmaanmeldingen dit jaar in ieder geval één vrouwelijk regisseur, en 35% van de episodische of short content.
 
Dus, nogmaals: hoopvol. En vooral behoorlijk moedig. Dat juist een festival als Sundance zichzelf eens flink onder de loep neemt – met het risico dat de cijfers waren tegengevallen. Voor veel (independent) filmmakers is dit evenement namelijk een belangrijke graadmeter en soms zelfs de start van een lange en succesvolle filmcarrière.
 
Daarmee ook direct dé plek voor het ontwikkelen van nieuwe policy, “die werkt”, benadrukt Smith. “Want Sundance produceert maar liefst een derde van alle vrouwelijke makers in de gehele industrie. En vrouwelijke regisseurs nemen meer vrouwen aan.” Zo sijpelt wat uit Sundance komt, dus langzaamaan door naar Hollywood.
 
Maar er is niet alleen goed nieuws. Vooral de weg naar het onderhouden van een carrière, na bijvoorbeeld één van de vele ontwikkelingsprogramma’s bij Sundance, is niet wat het zijn moet. Na te hebben gekeken naar de data vanaf het Artist Programma (feature, documentaire, theater, short etc.) tot aan het regisseren van een blockbuster film, stelden de cijfers teleur. Maar liefst 55% van de deelnemers aan het Sundance-lab waren vrouw, maar uiteindelijk regisseerden maar 4% een blockbuster (en minder dan 1% was een vrouw van kleur). ”De grootste daling vindt dus plaats wanneer het grote geld en de echte macht om de hoek komt kijken’’, zo stelt dr. Smith.
 
Daar moet dus nog hard aan worden gewerkt. En dat weten we eigenlijk al jaren. Gelukkig gaan de gesprekken op Sundance inmiddels vooral over hoe we er actief wat aan kunnen doen en wat al werkt. Dr. Smith geeft direct het goede voorbeeld; aan het einde van het panel roept ze officieel de 4% Director’s Challenge in het leven. Nina Jacobson, Angela Robinson en panelleider Franklin Leonard (oprichter van The Black List) sluiten zich hier direct volmondig bij aan en beloven in de komende 18 maanden met een vrouwelijke regisseur te werken aan een grote film. Via sms heeft dr. Smith ook de steun van regisseur Paul Feig (regisseur van o.a. Bridesmaids en de vrouwelijke Ghostbusters) en Amy Schumer.
 
Verandering is dus wel degelijk mogelijk en gaande. Zo concludeert ook het panel, “want we hebben het zien gebeuren”. En, wat kunnen wij doen? Put your money where your mouth is. Steun vrouwelijk filmmakers en andere makers die tot minderheden behoren met je portemonnee. Ga naar hun films en neem je vrienden mee. Want, money talks, zeker in Hollywood.
 
De komende weken doet onze Amerikaanse redacteur Loeke de Waal live verslag vanaf Sundance 2019. Ze gaat naar zoveel mogelijk panels, spreekt met zoveel mogelijk makers en kijkt zoveel mogelijk films om jou te informeren over internationale trends en de positie van de filmindustrie.
 
 



meer artikelen