Vroeger was alles mogelijk

geplaatst op 23-03-2019

Begin deze maand stond de VERS Avond in het teken van Nederlandse jeugdtelevisie uit de jaren ‘90. Veel twintigers en dertigers kwamen naar deze uitverkochte editie om samen met de cast van Roos en haar mannen terug te blikken op deze populaire serie. De cast heeft een grote indruk achtergelaten op haar publiek van vroeger en de kaarten waren binnen no-time op. Te gast op deze avond waren Raymonde de Kuyper (actrice van Roos), Raymond Thiry (acteur van van Rossum) en Ben van der Meyden (regisseur). Maar vaak was het alsof Roos en van Rossum daadwerkelijk op de avond aanwezig waren. Zo was er regelmatig een ware microfoon estafette tussen Raymond en Raymonde die allemaal hun zegje hadden. Zo nu en dan wanneer er een clipje of liedje werd gedraaid, kon er gelach en gefluister in de zaal worden gehoord van nostalgische volwassenen.

Jarenlang kon de Nederlandse jeugd op de zondagochtend genieten van de populaire show Roos en haar mannen. Kopstoten, een aantal slagen en velen valpartijen waren niet weg te denken uit Roos en haar mannen. Het was onderdeel van de humor. “Waren er niet veel ouders die juist vonden dat Roos en haar mannen te agressief was voor kinderen? Hoe gingen jullie daar mee om?” is een terechte vraag van Nienke de la Rive Box die het gesprek moderate. “We waren ons natuurlijk wel van bewust dat de serie werd gedraaid op de zondagochtend en dat er veel kleintjes keken”, vertelt Raymonde. “Het geweld dat te zien is in Roos en haar mannen is eigenlijk meer stripverhaal geweld door middel van montage. Er werd veel overdreven, dezelfde scènes werden vaak herhaald om een komisch effect te maken. Maar we deden eigenlijk alles wat we zelf leuk vonden. Er was wel één scène waarvan die de redactie toch wilde schrappen: een scène waarin een clown werd overreden. Deze scène was ook zo realistisch dat ik wel snapte waarom we die niet konden gebruiken”, lacht Ben.
 
Naar de EHBO als Roos
De serie draaide op het enthousiasme, de energie en spontaniteit van de acteurs. Een educatieve rol had het niet, dus er was veel vrijheid om te experimenteren en dingen op te blazen (soms zelfs letterlijk), met hilarische gevolgen. “Tijdens deze explosieve stunts ging iedereen er maar vanuit dat ik alles onder controle had. Maar ik wist ook niet altijd of deze stunts goed gingen”, lacht Raymond luid. Een moment is Raymond nog goed bijgebleven; in een aflevering waarbij een alien op het Nederlandse polderlandschap strandt, gingen Roos en de mannen er op af om hem te helpen. Van Oorschot en van Rossum besloten een raket voor hem te bouwen. “Door de stunts van deze aflevering was er een straaljager die langskwam om te kijken of alles wel goed ging. We moesten die raket scène een paar keer overdoen en de explosieven waren nou eenmaal luid. De straaljager kwam een paar keer terug en dus hebben we het gefilmd en gebruikt voor de aflevering”, voegt Ben toe.
 
Op een vraag uit het publiek of er wel eens ongelukken op de set gebeurden, antwoorden de sprekers dan ook: ''Wel eens, ja’’, waarna er een opsomming aan ongelukken volgt. Tijdens een van de vele filmdagen viel er een rode klep op de pink van Raymonde en ze moest zo snel mogelijk naar de EHBO. “Daar zat ik dan, nog gekleed als Roos op de eerste hulp”, glimlacht Raymonde. Halverwege de avond nodigt Raymond spontaan hun cameravrouw Nicole Batteké, die als toeschouwer aanwezig dacht te zijn, uit om hen te vergezellen op het podium. “Voor ons was Nicole ons eerste publiek. We konden aan haar expressie zien of wat we deden wel echt grappig was”, lacht Ben. Maar als cameravrouw bevind je je wel vaak in de vuurlinie. “Een middag had ik iets gemaakt waar verf in zat. We waren altijd aan het te experimenteren en mensen gingen er van uit dat het wel goed zou gaan. Maar één keer explodeerde het waardoor de verf alle kanten opging. Ook dit kwam toen op Nicole en op de camera terecht. Sindsdien begaf zij zich niet meer in de vuurlinie”, aldus Raymond.
 
Een wens voor anarchie
De vrijheid waarmee de cast vroeger kon experimenteren kan tegenwoordig niet meer. “Toen wij Roos en haar mannen opnamen, waren we gewoon iets aan het uitvinden, maar we wisten vooraf niet wat”, vertelt Roos. Ben haakt in: “Rond die tijd konden wij inderdaad echt iets nieuws uitvinden waarvan we dachten dat het grappig zou zijn. Normaal gesproken word je tegengehouden door de redactie die zal zeggen: ‘Dit kan je niet uitzenden’, maar zij vertrouwden ons. Onze eindredacteur zag de aflevering vaak pas op zondagochtend; het moment  van uitzending. Een politiewagen lenen, een scène schieten in de gevangenis, het kon niet gek genoeg wezen of de acteurs kregen dit voor elkaar. Nu duurt alles langer en word je zo snel tegengehouden om iets te doen”, aldus Ben.
 
‘’Maar is de kijker nu veranderd?” vraagt Nienke. “Natuurlijk is dat zo, maar vroeger waren er ook veel minder tv-kanalen. Tegenwoordig is er ook Youtube en weet ik veel wat nog meer. Er zijn meer opties voor kinderen”, antwoordt Ben. “Ik heb zelf meer baat bij anarchie. Vroeger konden we veel meer en nu zijn er toch meer processen waar we doorheen moeten voordat we iets kunnen maken”, voegt Raymond toe. Wat vroeger heftiger en experimenteler was in de Nederlandse jeugdtelevisie heeft ruimte moeten maken voor ‘veiligere’ jeugdseries die eerst een pilot moeten overleven voordat de productie voortgezet wordt. Worden Youtube en andere sociale media kanalen nu de nieuwe platforms voor experimentele video’s en shows zoals Roos en haar mannen? Tijd zal het leren, maar voor nu kunnen we gelukkig nog steeds genieten van Roos en haar mannen op alle tijden van de dag.
 
Wij willen Raymonde, Raymond, Ben en moderator Nienke bedanken voor hun bijdrage, en we kijken uit naar de volgende VERS Avond. Houd onze Facebook-pagina in de gaten voor de volgende editie!
 
Tekst: Priscilla Rasyid



meer artikelen