De Q van Queer

geplaatst op 26-03-2017

Het idee voor de online webserie Queer Amsterdam is ontstaan bij de drie jonge filmmakers Dorien Rozing (29), Bart Peters (26) en Toby Chlosta (31). Zij identificeren zichzelf als queer, wat vooral wil zeggen: niet-hetero, zonder voor een nieuw hokje te hoeven kiezen. Met de wens om meer bekendheid over het onderwerp te genereren, produceerden ze een 9-delige fictieserie over een groep queer vrienden. Producent Rozing vertelt waarom zij voor deze vernieuwende dramaserie niet voor een traditionele vertelvorm, maar voor een online format koos.

Hoe kwamen jullie op het idee om deze serie voor het web te maken?
Inmiddels alweer vijf jaar geleden maakten we een 50-minuten durende pilot voor deze serie. We wilden dit onderwerp aansnijden, omdat we ons stoorden aan het gebrek aan zichtbaarheid van queer mensen op televisie. Net afgestudeerd en met behulp van crowdfunding maakten we die eerste aflevering. Precies op dat moment gingen de omroepen met elkaar fuseren, wat veel onrust veroorzaakte. Hierdoor konden we de stap naar televisie uiteindelijk ook niet maken. Toen we anderhalf jaar geleden opnieuw om de tafel zijn gaan zitten over deze serie – onder andere met BNN-VARA - was het medialandschap sterk veranderd. Een aantal jaren geleden was er nog amper iets op televisie over queers, inmiddels zijn er programma's als Hij is een Zij en Geslacht! bij gekomen. We hadden dus bedacht dat - als we de serie toch wilden maken - we het format helemaal opnieuw moesten bekijken en in de huidige tijd moesten plaatsen. Daardoor kwamen we al snel tot de conclusie dat het een online webserie moest worden, met de mogelijkheid tot spin-offs. Zo laten we het format zelf eigenlijk vernieuwend zijn, in plaats van alleen de inhoud.

Waarom past YouTube als platform beter bij deze serie dan televisie?
We vonden dat we op YouTube moesten gaan zitten, omdat daar voor ons de meeste potentie in zit qua publiek. We willen jonge kijkers tussen de 18 en 35 jaar bereiken en het liefst ook een internationaal publiek. De kijkers van BNN-VARA zitten sowieso veel op YouTube, wat dit format voor deze omroep ook specifiek interessant maakte. Onze voorkeur ging uit naar een platform waar je korte afleveringen kunt plaatsen, on demand kunt kijken, meteen door kunt klikken naar de volgende video en als het ware grenzeloos - over de landsgrenzen heen - kunt kijken. Voor ons is YouTube precies dat platform waarmee dit kan en daar schuilt voor ons veel kracht in. Natuurlijk zou de serie in een later stadium altijd nog als televisieprogramma uitgezonden kunnen worden.

Om welke reden is er gekozen alle afleveringen in één keer online te zetten?
Elke week een nieuwe aflevering is een traditioneel idee. Als elke aflevering zeven minuten duurt, gaan mensen daar niet een week op wachten. Dan zijn ze het namelijk allang weer vergeten. Tegenwoordig is de kijker gewend via bijvoorbeeld Netflix te bingewatchen, daar komt ook in één keer een heel nieuw seizoen van Orange is the New Black online. Mensen gaan niet meer wachten tot woensdag tien voor half elf om af te stemmen op hun favoriete programma. Dit was ook een duidelijke keuze van ons: je kijkt de serie bij voorkeur in één keer, dus moet je dat dan wel mogelijk maken voor je publiek. Vandaar dat je na elke aflevering direct de volgende te zien krijgt. Op YouTube of met vlogs is dat heel gebruikelijk: je zit in een soort afspeellijst waarin je continue wordt doorgestuurd naar het volgende item.



Hoe heeft de keuze voor online het schrijf- en ontwikkelingsproces beïnvloed?
Schrijven voor het web is lastig. De regisseur, de scenarist en ik hebben aan verschillende versies van het script gewerkt tot het voor ons gevoel klopte. Wij zijn natuurlijk niet per se opgeleid tot schrijver voor het web. Als je een aflevering maakt van maar zeven minuten, ben je eigenlijk continue met allerlei kleine verhaalboogjes bezig. Elke aflevering moest een soort cliffhanger bevatten die niet te heftig was, omdat je daar in zeven minuten eigenlijk niet naar kunt opbouwen. Je moet wel een gevoel hebben dat er een einde zit aan een aflevering. Daarnaast moet je als maker ook het overkoepelende verhaal van de gehele serie in de gaten houden. We hebben veel gekeken naar anderen: hoe doen zij het? Hoe zijn de afleveringen opgebouwd en waar kom je mee weg? Het internetpubliek zit in ieder geval niet meer te wachten op de traditionele conventies van drama.

Wat zijn de grootste verschillen tussen een online webserie en een serie op televisie?
Je hebt online in zeven minuten veel korter de tijd om te vertellen wat er aan de hand is, terwijl je in vijftig minuten een subtiele opbouw kunt neerzetten. We hebben de vlogs van Sam in de serie gebruikt om tijd te winnen, omdat Sam daarin uitspreekt hoe hij zich voelt en het onderwerp van de aflevering als het ware inleidt. De vlog is gelijk in your face: dit is wat er aan de hand is en dit is waar de aflevering voor staat. Zo hoefden we het onderwerp verder niet in te leiden aan de hand van subtiele gesprekken.

Liepen jullie nog tegen problemen aan bij online distributie?
In zeven minuten kun je ook heel veel dingen niet vertellen. Dit maakte het voor ons soms ook lastig, omdat we constant keuzes moesten maken. Daarom besloten we om naast de negen afleveringen van de fictieserie ook nog negen documentaire items met verhalen over echte queers uit Amsterdam online te plaatsen. De personen die we hebben gefilmd, zijn geïnspireerd op mensen die we kennen. Zo hebben we bijvoorbeeld een portret van Club Church gemaakt, dezelfde queer club waar Jesse werkt in de fictieserie. Op deze manier laten we zien dat de fictieserie tegen de non-fictie serie aan schuurt. We willen hiermee graag het beeld van queers naast de fictieserie wat breder trekken.


Zijn er plannen voor een vervolg?
Ja, ik zou in een volgend seizoen het queerleven nog meer willen uitdiepen. De serie voelt nu nog aan als een introductie op het onderwerp. Het feit dat de serie door iedereen gevolgd kan worden, zorgt ervoor dat je je wat meer gaat richten op internationale jongeren. Ik vind het bijvoorbeeld tof dat mensen in het buitenland de serie kunnen kijken. Deze versie is natuurlijk gericht op Amsterdam, maar als je mensen uit de scene inspireert tot het maken van een Queer Berlijn of een Queer Leipzig, zou dat ontzettend tof zijn. Dat is wel wat zo'n internet format teweeg kan brengen.

Dus jullie zouden bij een vervolg weer voor hetzelfde format kiezen?
Ja absoluut! Voor ons voelt dit eigenlijk meer als een introductie waarbij mensen kennis hebben gemaakt met de personages en het queer zijn. Het voelt alsof we nu pas echt aan de slag kunnen. Wat ons betreft komt er dus zeker nog een vervolg op de serie; we hebben het op zo'n manier geschreven dat er zeker nog 10 seizoenen aan vastgeplakt kunnen worden!
 
Queer Amsterdam is online te bekijken op www.queeradam.nl

Tekst: Willy Bakker



meer artikelen