De strijd tegen seksisme in Hollywood

geplaatst op 11-09-2018

De tijd is rijp voor echte verandering in de wereldwijde strijd tegen seksisme – en het begint in Hollywood. Van Time’s Up tot de 82 vrouwen die zich op de befaamde trappen in Cannes verzamelden: het is de hoopvolle start van een wereldwijde strijd tegen systematisch seksisme. Hoewel onze frustraties en behoeften beter gehoord worden, zijn we toe aan de volgende stap. De documentaire This Changes Everything, die dit weekend haar wereldpremière beleefde op het Toronto International Film Festival, roept met een sloot bekende namen en verbluffende data op tot actie.

This Changes Everything is geproduceerd door Oscarwinnaar Geena Davis (Thelma & Louise, A League Of Their Own), en geregisseerd door Tom Donahue (Casting By, Thank You For Your Service). Davis herinnert zich in één van de scènes dat de kranten na de première van monsterhit Thelma & Louise (1991) kopten dat het ‘nu echt zou veranderen’ voor vrouwen in de industrie. Maar die verandering bleef uit. Opnieuw en opnieuw. Ook na voorspellingen na publicatie van iconische films als The First Wives Club (1996), Twilight (2008), Brave (2012) en Frozen (2013) bleef het stil.
 
Het grote verschil met toen is het aantal bekende, invloedrijke en gerespecteerde vrouwen in de industrie dat zich nu uitspreekt. Meryl Streep, Natalie Portman, Cate Blanchett, Reese Witherspoon, Taraji P. Henson, Tracee Ellis Ross en meer, allen doen zij hun verhaal in deze documentaire. Ze delen hun ervaringen met seksisme en bewuste en onbewuste vooroordelen over vrouwen. En als je nog aan hun ervaringen durft te twijfelen, worden ze voor de zekerheid ondersteund met een arsenaal aan ontnuchterende feitelijke data.
 
Zo blijkt bijvoorbeeld dat van de 1100 grootste films die tussen 2007 en 2017 zijn uitgebracht maar 4.3% geregisseerd werd door een vrouw. Ook tonen de makers dat er eigenlijk nog maar minimale vooruitgang is geboekt sinds een (kleine) groep vrouwen uit de DGA (Directors Guild of America) aantoonden dat er tussen 1949 en 1979 maar een half procent (!) van nieuwe projecten aan vrouwelijke regisseurs werd aangeboden.
 
Met de vertoning van deze documentaire bewijst Toronto International Film Festival in ieder geval dat ze hard hun best doen onderdeel te zijn van vooruitgang. Vorig jaar is de directie van TIFF gestart met het Share Her Journey programma, waar de vruchten nu van geplukt worden. Onder deze naam organiseerden ze dit jaar een officiële protestbijeenkomst tegen seksisme in Hollywood en ook in de programmering worden meer vrouwelijke stemmen gehoord. Zo zijn 34% van de films die dit jaar worden getoond geregisseerd door vrouwen (meer dan op vele andere grote festivals) en zijn er nog veel meer films over en met vrouwen en hun verhalen geprogrammeerd.
 
Het vijfjarenplan moet de deelname van vrouwen voor en achter de camera stimuleren en uiteindelijk meer vrouwelijk talent en kansen ontwikkelen. Artistiek directeur, Cameron Bailey, tekende dit weekend de “50/50 in 2020”-belofte, die streeft naar een gelijke man-vrouwverhouding in de line-up voor het einde van 2020. Een belofte die de directie van het Cannes en Venice Film Festival inmiddels ook hebben ondertekend. Want negeren van het probleem is er nu echt niet meer bij.
 
Veelbelovend. Echter neemt de praktijk nog zijn tijd om bij te benen. Reden voor Davis om zich de afgelopen veertien jaar in te zetten voor de gelijke representatie van vrouwen, met name in content voor kinderen. Dit deed ze met de oprichting van haar eigen, baanbrekende researchinstituut. Op de rode loper vertelt ze ons dat “de vertegenwoordiging van vrouwen en meisjes op het scherm in kinderfilms is een heel specifieke categorie, maar ik zie het als het laagst hangende fruit en de markt waar we de grootste verandering teweeg kunnen brengen.”
 
Want, de jeugd is de toekomst. “Vanuit daar verander je een cultuur en begin je een nieuwe. Dat gaat makkelijker als een bepaald gedachtepatroon helemaal (nog) niet bestaat, dan wanneer je het moet doorbeken. En omdat de mensen in deze tak van sport het beste met kinderen voor hebben, dus bereid zijn mee te werken, zie ik daar zonder twijfel in de komende tien jaar een belangrijke verschuiving aankomen.”
 
Toen regisseur Donahue zijn research voor This Changes Everything begon, stuitte hij op het Geena Davis Institute For Gender in Media en ging hij de samenwerking aan. “Door haar data realiseerde ik me pas wat de consequenties zijn als de helft van de wereldbevolking hun stem(men) niet horen. Dat doet uiteindelijk afbreuk aan onze gehele cultuur en dat gaat iedereen aan”, vertelt hij na de vertoning van de film. Als mannelijke regisseur van deze film werd het dan ook één van zijn doelen “om ook de ogen van mannen te openen. Ik ben ervan overtuigd dat echte verandering alleen plaats kan vinden als mannen ook een standpunt innemen.”
 
In essentie is het namelijk geen man-vrouw-probleem, “maar een wereldwijd probleem. 80% van de media die mensen over de hele wereld consumeren, komt uit Hollywood. Als 90% daarvan door mannen wordt gemaakt, dan zien jonge meisjes media waarin ze niet of als tweederangsburgers worden gerepresenteerd.” Zoals Meryl Streep ook in de film zegt: “Als man een standpunt innemen in deze kwestie is de hoffelijkheid van de 21e eeuw.”
 
We lijken nu op een keerpunt te zijn aangekomen om het aloude model van genderdiscriminatie te kunnen doorbreken en zo de koers van vrouwenrepresentatie in onze samenleving zoals we die kennen te veranderen. Entertainment is het meest invloedrijke medium in onze samenleving, dus de strijd begint logischerwijs in Hollywood. “Uiteindelijk heeft iedereen de macht om te kiezen als het op media aankomt”, gelooft Donahue. “Als we ons massaal inzetten om een betere en diverse keuze te maken, zullen ook de studio’s (moeten) veranderen en beter hun best doen om mogelijkheden voor vrouwen te creëren.” Geen excuses meer dus.


Tekst: Loeke de Waal
 



meer artikelen