Holland in Hollywood #3: componist Vidjay Beerepoot

geplaatst op 15-06-2018

In deze serie ontmoet VERS een reeks Hollanders die werkzaam is in het mekka van de filmwereld: Hollywood. Om te komen waar zij nu staan, zijn ze niet alleen de oceaan overgestoken, maar hebben ze ook hard moeten werken en obstakels moeten overwinnen. Hoe deden ze dat? Wij zoeken het uit.

WIE IS VIDJAY?
Vidjay Beerepoot groeide op in Hoorn en werkte na zijn opleiding aan de HKU voor grote klanten als Nickelodeon, RTL, SBS en Studio 100. In 2010 pakte hij zijn biezen voor een prestigieuze post-master aan de University of Southern California (USC) in Los Angeles. Wat een avontuur van 12 maanden moest worden, werd er één van nu al acht jaar. De komende twee jaar werkt hij aan muziek voor Ainbo, een Peruaanse animatie over een meisje uit de Amazone, á la Coco en Moana. Daarnaast zal zijn werk te horen zijn in Rotterdam, I Love You, het Nederlandse vervolg op Paris, Je T’Aime (2006) en New York, I Love You (2008).
 
Terwijl Vidjay in een koffietent aan Sunset Boulevard aan zijn koffie en croissant begint, razen er twee loeiende brandweerauto’s voorbij. “Dat mis ik dus totaal niet”, lacht hij. Tot voor kort woonde hij hier in de buurt, maar inmiddels heeft hij een appartement in het noordelijkere Sherman Oaks. “Gek om te bedenken dat ik er ooit nog van overtuigd was dat ik weer terug zou gaan naar Haarlem.”
 
HOE HET BEGON
Als kind was Vidjay al druk bezig met muziek. Hij begon met acteren bij de plaatselijke theater- en musicalclub, daarna volgden piano- en keyboardlessen en al gauw maakte hij muziek voor de theaterstukken waar hij in speelde. Naarmate die producties steeds groter werden, ging er een lichtje branden en dacht hij: misschien kan ik hier wel een leuke carrière van maken?
 
Na de middelbare school begon hij aan de opleiding Muziektechnologie aan de HKU en zocht hij er in zijn eerste jaar al werk naast. “Ik had het geduld niet om tot het derde jaar te wachten voor een stage. Dus heb ik heel Nederland afgebeld met de vraag of ze een eerstejaars student konden gebruiken. Ik kreeg heel veel nee te horen, maar uiteindelijk vond ik werk bij een animatiestudio die iemand nodig had voor sounddesign. Mijn eerste opdracht was een bioscoopcommercial. Ze vroegen of ik dat kon, dus ik zei natuurlijk ja. Maar ik had zoiets nog nooit op zo’n niveau gedaan. Gelukkig ging het heel goed.”
 
Door zijn baan naast de opleiding studeerde hij af met een indrukwekkend cv. Zijn droom om naar LA te gaan – in het begin nog als acteur – kwam door drukte op een laag pitje te staan. Tot zijn 25e. “Ik deed veel grote programma’s bij RTL en werkte op een gegeven moment voor Carlo Boszhard en Irene Moors bij Life & Cooking. Carlo wilde me meenemen naar één van zijn nieuwe programma’s, maar RTL vond me nog te jong. ‘Wacht maar’, zeiden ze, ‘over 15 jaar is het jouw beurt.’ Zoals je begrijpt ging ik daar niet op wachten.”
 
”Ik wilde ook graag meer met orkesten werken: omdat de budgetten in Nederland lager zijn, gebeurt dat helaas weinig. Op zoek naar een plek waar ik dat kon leren, kwam ik bij het ‘Scoring for Motion Pictures and Television’ programma op USC in Los Angeles terecht. In 2009 ging ik drie maanden die kant op, om te kijken of ik ook prettig zou kunnen leven in de stad. Bij terugkomst kwam ik midden in de crisis terecht en zat ik voor het eerst zonder werk. Toen dacht ik: dit is mijn moment. Ik ga het gewoon doen.”
 

 
HET TALENT
Vidjays besluit om na zijn opleiding in LA te blijven, kwam met name door één van zijn docenten. Die wilde hem niet laten gaan, dus sponsorde hij hem voor een visum. Waarom? Zichtbaar talent. “Ik kreeg halverwege mijn opleiding al allemaal kansen aangeboden en hij zag ook potentie in mij. Muzikaal gezien heb ik altijd geprobeerd een eigen sound te creëren, daarvoor mix ik orkestmuziek met elektronische muziek. En dat zegt misschien iedereen, maar ik denk dat ik daarmee goed ben in snel de emotie en toon te vinden die iemand zoekt. Veel mensen kunnen muziek maken, maar het is niet makkelijk om aan te voelen wat een scène gevoelsmatig nodig heeft.”
 
“Doordat ik in Nederland vaak ’s ochtends bij een dramatisch theaterstuk zat, daarna de hippe en gestreste tv-studio op het Mediapark inliep en ’s avonds op een filmset werkte, heb ik geleerd te schakelen. In de muziek kan ik me dus ook goed aanpassen aan verschillende stijlen.”
 
“Ik heb ook geleerd flexibeler te zijn. Dat is hier, in de tv en film, heel belangrijk. Soms worden er onredelijke dingen gevraagd. Dan veranderen de producenten het schema op het laatste moment, er moet iets voor de twintigste keer opnieuw of iets wat goedgekeurd was, moet toch weer helemaal over. Maar het maken van film of tv is al chaotisch genoeg, het laatste wat de regisseur of producent wil, is een componist die ergens moeilijk over doet.”
 
“In Nederland werd ik om dat soort dingen soms nog wel pissig of gestrest, maar nu zie ik het anders. Uiteindelijk willen ze iemand waarop ze kunnen vertrouwen dat je levert, zonder gezeur. Daar moet je wel tegen kunnen. Maar ik denk dat de mensen die dat kunnen, uiteindelijk de meest succesvolle zijn.”
 
OBSTAKELS
Echt moeilijke tijden heeft Vidjay nog niet gekend. “Ik heb heel veel heel hard gewerkt en dat was absoluut zwaar. Maar ik ben heel positief ingesteld, dus ik weet dat het ook altijd goed komt. Het heeft me wel even gekost om zo gefocust te zijn als ik nu ben. Dat leerde ik van Tom Holkenborg, met wie ik jaren geleden bevriend raakte. Het is namelijk zo makkelijk om afgeleid te raken en met veel dingen tegelijk bezig te zijn. Het wordt al gauw teveel en je moet op een gegeven moment een keuze maken, de knoop doorhakken waar je heen wil.”
 
Anderhalf jaar geleden kwam Vidjay op dat punt. De keuze was om te blijven of terug te gaan naar Nederland. “Op USC zeiden ze altijd dat je het vijf jaar aan moest kijken en dan pas moest beslissen of het wat voor je was. Veel mensen zeggen na twee of drie jaar al ‘Het is niet gelukt, ik ga terug naar huis’, maar dat is eigenlijk helemaal niet lang. Een carrière opbouwen duurt misschien wel 20, 30 jaar. Toen ik mijn eerste vijf jaar erop had zitten, had ik best mooie projecten lopen, maar ik wilde niet vijf jaar later nog steeds in dezelfde situatie zitten. Er moest dus iets veranderen om dat voor elkaar te krijgen. En toen kwam ineens het aanbod van één van de grootste agentschappen voor componisten [Kraft-Engel, red.]. Dat was voor mij de bevestiging die ik nodig had om door te gaan en in Amerika te blijven.”
 
NEDERLAND VS HOLLYWOOD
Na jaren ervaring in beide werelden, ziet Vidjay ‘verwachting’ als het belangrijkste verschil tussen de Nederlandse en Amerikaanse mentaliteit. “De lat ligt hier veel hoger. Mensen verwachten meer en gaan er ook vanuit dat je tot het gaatje gaat.”
 
“Dat heeft misschien met geld te maken. De budgetten zijn in Nederland laag en dus krijg je minder betaald. Dat lokt misschien uit dat mensen denken: ik krijg niet zoveel geld, dus ik ga er ook niet te veel extra voor werken. Niet iedereen in  Nederland doet er alles voor. En dat is misschien ook wel gezond”, lacht hij. “Maar ik wilde alles. Ik doe dit vak voor mezelf, niet het geld.”
 
TOEN, NU EN DE TOEKOMST
Feit is dat hij in de jaren sinds zijn opleiding aan USC eindelijk het gevoel heeft dat hij weet waar hij mee bezig is. “Dat heeft dus jaren geduurd. Mijn muziek groeit nog steeds en ik kom steeds sneller tot het eindresultaat. Dat leer je alleen door het veel te doen. Elk stuk muziek roept in principe een gevoel op, maar het vinden van het juiste is heel moeilijk.”
 
“Mijn helden John Powell en Alexandre Desplat, die bij hetzelfde agency zitten als ik, zijn meester in het meeste effect creëren met zo min mogelijk. Daar werk ik ook naartoe. Ik ben dus heel blij om in goed gezelschap te zijn bij Kraft-Engel. Ik had als droom om op mijn 50e bij hen getekend te zijn. Ik verwacht bij hen mijn talent te ontwikkelen en mijn andere toekomstdroom te verwezenlijken: een studioproject doen. Ik heb independent dingen gedaan en meegeholpen aan studioprojecten, maar ik heb er nog geen op mijn eigen naam staan.”
 


De geboden van… Vidjay

  • Volhouden. “Als je schrikt van het feit dat een carrière opbouwen misschien wel tientallen jaren kan duren, dan is het niet voor jou. Met het oog op de lange termijn overleef je alle ups en downs, omdat je door blijft zetten. Dat het soms niet goed gaat, is een gegeven.”
  • Structuur. “Voor de meeste grote componisten begint hun carrière meestal pas echt na de 40. Tom [Holkenborg, red.] vertelde me dat toen hij echt bekende projecten ging doen halverwege de 40, hij alsnog werd gezien als broekie. Om dat pad vol te kunnen houden, moet je gestructureerd leven en tijd voor jezelf maken. Ik wil dit nog 40-50 jaar kunnen doen en niet over een paar jaar met een burn-out thuis zitten.”

Tekst: Loeke de Waal
 



meer artikelen