Holland in Hollywood #4: animator Edwin Schaap

geplaatst op 09-07-2018

In deze serie ontmoet VERS een reeks Hollanders die werkzaam is in het mekka van de filmwereld: Hollywood. Om te komen waar zij nu staan, zijn ze niet alleen de oceaan overgestoken, maar hebben ze ook hard moeten werken en obstakels moeten overwinnen. Hoe deden ze dat? Wij zoeken het uit.

WIE IS EDWIN?
De Brabantse Edwin Schaap was eigenlijk al beroemd voor hij in 2016 definitief naar Los Angeles vertrok. De korte animatiefilm Robby (2008), die hij tijdens zijn opleiding op het Koning Willem I College in Den Bosch maakte, had destijds binnen no-time meer dan een miljoen YouTube kijkers en inmiddels staat de teller op ruim 5,7 miljoen. In de 10 jaar sinds hij viraal ging, werkte hij als animator aan films als Paddington (2014), het Oscar winnende I, Tonya (2017) en had hij een hand in o.a. de Niffler in Fantastic Beasts and Where to Find Them (2016).
 
HOE HET BEGON
Op grappende toon begint Edwin te vertellen dat "het allemaal begon met een spreekbeurt in groep acht." Tot blijkt dat dit bloedserieus is. Hij en zijn basisschoolvriendjes zagen namelijk al vroeg een toekomst voor zichzelf in Hollywood: zo photoshopte hij zichzelf passend voor de Hollywoodletters. Dus, de keuze voor het onderwerp van zijn spreekbeurt was voor Edwin snel gemaakt: film.
 
"Tijdens mijn research vond ik in de bibliotheek bij toeval een boek waarin de special en visual effects van mijn favoriete films The Mask en Jurassic Park stap voor stap werden toegelicht, met afbeeldingen van de geraamten. Ik was er zo door gefascineerd dat ik direct wilde weten welk programma zij hadden gebruikt en hoe ze te werk waren gegaan."
 
Hij keek thuis naar de director’s cut van deze films en pauzeerde de dvd wanneer er over software gesproken werd. "Ik zocht die programma’s vervolgens op en ging aan de slag." Zo ‘speelde’ hij met verschillende technische programma’s om karakters te creëren voor zijn eigen filmprojecten.
 
"Ik zat een keer tot laat in de avond in Autodesk Inventor te werken, een programma dat eigenlijk bedoeld is voor architecten. Ik was blokjes aan het modelleren en opeens kwam ik er na weken pielen achter hoe ik met een paar klikken twee blokjes een andere kleur kon geven: rood, geel of blauw. Ik was zo enthousiast dat ik die nacht bijna niet kon slapen", vertelt hij, met nog steeds een grote glimlach op zijn gezicht.
 
HET TALENT
Zijn grootste talent bleek uiteindelijk niet alleen het technische aspect, maar vooral het uitlokken van een reactie en emotie bij zijn publiek. Wat op dat moment nog vooral bestond uit familie en vrienden. Één specifiek moment staat hem nog goed bij: "Ik had mijn eerste filmpjes op een dvd gebrand en ging iedereen af om ze te laten zien. In die tijd kende ik een man die ik bijna nooit zag lachen en ik wilde daarom juist hem als mijn publiek. Toen ik het eerste filmpje aanzette, begon hij gewoon te janken van het lachen. Het was een belachelijk filmpje, waar ik letterlijk een onderbroek op mijn hoofd had. Ik was geschokt, maar zijn reactie maakte me zo enthousiast, dat ik meer wilde maken."
 
Zijn hobby groeide vervolgens uit tot een carrière. Edwin studeerde als animatiespecialist af aan het Koning Willem I College en vijf jaar geleden als 3D animator aan de HKU. Gedurende zijn studietijd ontwikkelde hij zijn handtekening. "Al mijn werk heeft emotie. Het moet niet alleen een leuk filmpje zijn. Mijn animaties hebben een kloppend hart. Ik was op jonge leeftijd groot fan van Pixar en heel erg door hen geïnspireerd. Zij hebben ook een meer realistische stijl, niet zo cartoonesk. Ik leerde leven in een karakter te blazen door bijvoorbeeld de trillingen van de huid."
 
Die stijl is goed te zien in de animatie van beer Paddington. In 2012 won Edwin de CG Students Awards en mocht hij stage lopen bij het Engelse Framestore in Londen. Hij werd een jaar later teruggevraagd om aan de bekende kinderfilm te werken. "Het moment dat Paddington zijn jas voor het eerst aandoet, was een hele belangrijke scene. Die kreeg ik op mijn bord. Omdat deze animatie onderdeel was van een live-action film moest ik nog meer dat gevoel creëren dat hij echt is. Ik denk dat dat goed is gelukt."


 
OBSTAKELS
Die eerste stap om internationaal te gaan was, ondanks al zijn grote jongensdromen, toch niet altijd makkelijk. "Toen ik in het vliegtuig naar Londen zat, dacht ik niet: daar gaan we! Ik was bang. Ik was niet vaak op vakantie geweest en ik ging naar een compleet andere wereld, een plek waar ik nog nooit was geweest. Het was ook in één keer een grote studio met bekende films op hun naam [Avatar, Harry Potter, The Dark Knight, etc.]. Het was een grote stap. Maar zonder die stap was ik niet waar ik nu ben, dus ik ben heel blij dat ik ‘m heb genomen."
 
Toch zijn er blokkades waar hij nog steeds aan werkt. "Ik heb altijd heel erg geloofd dat mijn werk mijn kwaliteit bewijst. Meer dan mijn woorden. Dat heeft tot nu toe altijd goed gewerkt, maar daardoor word ik nog steeds zenuwachtig als ik mezelf moet verkopen. Ik heb van jongs af aan mijn werk altijd heel actief verspreid, op YouTube, naar wedstrijden en op Facebook-pagina’s waarvan ik dacht dat die het konden delen. Dus ik zoek wat dat betreft de shine wel op, maar één-op-één, zodra het persoonlijk wordt, word ik zenuwachtig. Ik heb het gevoel dat ik niet goed uit mijn woorden kan komen en achter die computer vandaan kruipen is natuurlijk een flinke stap uit mijn comfortzone. Ik ben het nu langzaamaan aan het overwinnen door het gewoon te doen. Ik leer vertrouwen te hebben in wat ik kan en dat over te brengen."
 
NEDERLAND VS HOLLYWOOD
Gelukkig biedt ook op grote afstand het thuisfront hem nog altijd veel steun en zijn ze trots op wat hij doet. "Het grootste minpunt aan in het buitenland werken, is daarom ook dat ik mijn familie moet missen. Mijn moeder vond het natuurlijk jammer dat ik naar Londen vertrok en nu is de afstand nog veel groter dan toen. Vanuit Londen kon ik nog een treintje naar huis pakken, maar nu ga ik nog maar één of twee keer per jaar. Friet, frikadellen en curry zijn ook echt een gemis", lacht hij. "Dus de keren dat ik er ben, neem ik heel veel eten mee terug."
 
"Het leven hier is ook wel een flinke omschakeling. In Nederland leek geld minder een rol te spelen, of in ieder geval iets waar je je in je dagelijks leven minder zorgen om hoefde te maken. Ik zag Hollywood toen als die plek met rode lopers, glamour en dikke huizen. Maar als je als nieuwe animator in de industrie stapt, dan zit je daar niet direct middenin. Dan moet je echt nog wel een paar jaar sappelen en dat is best zwaar. Maar, ik mag absoluut niet klagen."
 
TOEN, NU EN DE TOEKOMST
Op dit moment is het zijn droom om nog een keer een grote Hollywood speelfilm te maken. Zijn eigen korte film is de eerste stap in die richting. "Vorig jaar heb ik besloten eindelijk de knoop door te hakken. Ik stond een grote presentatie te geven op Playgrounds Festival in Amsterdam en bleef tegen het publiek zeggen ‘just do it’, terwijl ik zelf al lange tijd met deze droom rondliep en er niet veel mee deed. Dat vond ik hypocriet, dus dat was de duw in de rug die ik nodig had."
 
De film is inmiddels opgenomen en ligt in de post-productie. "Het was één groot leerproces. Ik zat niet meer in mijn eentje achter mijn computer te animeren, ik moest met mensen werken. Dat was stiekem de grootste stap. Vooral in de voorbereiding, toen ik cast en crew aan het verzamelen was en mensen moest enthousiasmeren om mee te werken."
 
En dan had hij ook nog eens een verhaal geschreven over een kind. Lachend: “Werk nooit met dieren en kinderen, zeggen ze toch altijd? Misschien ben ik daar wel te naïef in geweest, maar ik ben eigenlijk altijd heel goed geweest met kinderen. Dat komt misschien juist door mijn ongemakkelijkheid en dat ik alles met een lach bekijk. Ik voel me door kinderen ook minder beoordeeld, dus dat communiceert veel makkelijker. Het ging hartstikke goed."
 
Verwacht in de toekomst dus nog meer van hem op dat gebied. "Vanuit het perspectief van kinderen en hun fantasie kan je namelijk zoveel doen. Dat vind ik te gek. Ik leef nu een heel gelukkig leven, maar ik kan met heel veel plezier terugkijken op mijn jeugd. Die was echt fantastisch. Dit is mijn manier om terug te gaan naar die tijd."


 
De geboden van… Edwin

  • Laat je niet beperken. "Ik ben momenteel animator van beroep, maar dat wil niet zeggen dat ik dat voor de rest van mijn leven blijf. Ik wil nog meer regisseren en schrijven en aan live action en videoclips werken."
  • Gebruik de dingen die je hebt. "Als tiener maakte ik filmpjes in mijn tuin met de dingen die ik had en de camera die ik kon betalen. Zo leerde ik het film maken kennen. Kijk dus om je heen, én vraag om hulp."
  • Wees geduldig. "Dit geldt vooral voor animatoren. In dit vak blijf je dingen soms opnieuw en opnieuw doen tot het goed is. Je kan drie maanden aan een clip van twee seconden werken en zelfs dan kan het nog in zijn geheel weggegooid worden."
  • Maak een planning (en houd je eraan). "Het helpt ook om altijd met meerdere dingen tegelijk bezig te zijn. Toen ik mijn korte film schreef, begon ik al aan het design van de animatie. Terwijl ik het aan het modelleren was, was ik ook nog aan het schrijven etc. Zo blijf je bezig en houd je een frisse blik als je weer terug gaat naar een ander onderdeel."
  • Leef. "Het is belangrijk om erop uit te gaan, dingen mee te maken en levenservaring op te doen. Dit brengt ook inspiratie voor nieuwe ideeën. En als je gelukkig bent, heb je positieve energie om dingen te maken."

Tekst: Loeke de Waal
 



meer artikelen