Kerry Washington: als je die kans krijgt, moet je er achteraan

geplaatst op 18-09-2019

Je kent haar misschien als Broomhilda uit Django Unchained (2012), Chenille uit Save The Last Dance (2001), Della Bea Robinson uit de Ray Charles biopic Ray (2004) of als één van haar vele andere uiteenlopende acteerrollen. Maar Kerry Washington vond haar eígen stem in de rol van Olivia Pope in de succesvolle ABC-serie Scandal (2012-2018). En dat gunt ze iedereen. “Iedereen verdient het om gehoord te worden. We spelen allemaal de hoofdrol in ons eigen leven en zo moeten we onszelf ook behandelen”, vertelt ze op TIFF in gesprek met Cameron Bailey, co-hoofd van het Canadese filmfestival.

Ze was waarschijnlijk zo jong als 10 jaar toen ze het idee kreeg om haar brood te verdienen met het spelen van anderen. Ze groeide op in de Bronx in New York en zou zichzelf als “rijk” omschrijven, vergeleken met anderen in de buurt, omdat ze o.a. een wasmachine had. Ondertussen genoot ze onderwijs op de prestigieuze privéschool Spence in Manhattan. “En ook al zat ik maar 40 minuten in de metro om van mijn huis naar school te komen, de twee werelden konden niet meer van elkaar verschillen.”
 
“Voor mij was het bijvoorbeeld normaal om de lift in een flatgebouw uit te stappen en de deuren van tientallen appartementen te zien. Ik weet nog precies de eerste keer dat ik een lift uitstapte en ik direct in het appartement stond. Maar ik kon niet laten zien dat ik ervan schrok, boos werd van de ongelijkheid én enthousiast was over het feit dat dit ook bestond, omdat ik mezelf dan direct zou identificeren als ‘anders’. Mijn ware gevoelens verbergen en zelfs acteren, was in die tijd dus soms een overlevingstechniek.”
 
Washington is in Toronto met haar film American Son. Dit is een woord voor woord filmadaptatie van het gelijknamige toneelstuk waar ze zes maanden lang mee op Broadway stond. Het gaat over een koppel van gemixte achtergronden dat uit elkaar gegroeid is, maar samenkomt op een politiebureau in Florida om hun vermiste 18-jarige zoon te vinden. Een productie van haar eigen bedrijf Simpson Street [vernoemd naar de straat waar haar politiek actieve moeder opgroeide in de Bronx]. Een productiehuis waarmee ze een stem wil geven aan ongehoorde of genegeerde stemmen en verhalen.
 
De eerste productie onder de Simpson Street banner was dan ook Confirmation (2016), over het moment dat de nominatie van Clarence Thomas voor de Amerikaanse Supreme Court in twijfel wordt getrokken wanneer Anita Hill, een voormalig medewerker van de rechter, een getuigenis aflegt voor seksuele intimidatie. “Ik wilde dat mensen haar eens zouden gaan zien en horen. En Clarence Thomas daarmee tegelijk ook”, verklaart Washington.
 
In de loop van haar carrière speelde ze vaker rollen die gebaseerd waren op ware karakters. Zoals Della Bea Robinson in Ray en Kay Amin, de vierde vrouw van Ugandese dictator Idi Amin, in Last King Of Schotland (2006). “In die tijd kenden mensen mij vooral als een karakteracteur. Ik speelde rollen waarin ik, Kerry Washington, helemaal verdween. Pas toen ik gecast werd als Olivia Pope in Scandal ontwikkelde ik een eigen, herkenbare stijl. Eentje die ik - achteraf gezien - al die tijd al aan het ontwikkelen was. Ik zie Olivia in kleine varianten terug in mijn eerdere werk.”
 
Dat wil niet zeggen dat ze zichzelf daarvoor ooit als minder zag of behandelde. Want volgens Cameron Bailey is de reden dat mensen zich haar rollen in eerdergenoemde films wel sterk herinnerde - ook al waren het ‘maar’ bijrollen en ‘vrouwen van’ - dat ze het karakter nooit benaderde als een minderwaardig karakter of accessoire van de protagonist. “Ik heb mijn werk altijd benaderd alsof ik nummer één op het callsheet stond. Della Bea Robinson was niet Ray’s vrouw, maar Ray was haar man. Zij is het epicentrum van haar eigen leven, haar wereld bestond ook naast dat van hem.”
 
“En dat geldt ook in mijn persoonlijke leven. Als ik mijn volle krachten en potentie benut dan zal ik de mensen in mijn leven veel beter kunnen bijstaan. Mijn man en kinderen hebben er niks aan als ik me voor hen kleiner maak dan ik ben. En ik wil dat ze zo leren meer lef te hebben en creatief te zijn”, verklaart Washington. “Ook al zullen ze daar later in therapie misschien anders over denken”, grapt ze er direct achteraan.
 
Al vroeg leerde ze hoe belangrijk het was alles van zichzelf op tafel te gooien. “Moed en lef maken dingen beter. Ik kan en wil niet ontkennen dat ik veel geluk heb gehad in mijn leven en mijn tijd op Spence School - de school waar ook Gwyneth Paltrow naartoe ging - heeft absoluut geholpen. Maar ik heb kansen ook altijd gegrepen wanneer ze zich voordeden en vervolgens mijn volledige werkethiek ingezet om het waar te maken”, blikt Washington terug. “Het is als Julia Cameron’s The Artist Way [een zelfhulpboek uit 1992 over het ontplooien van artistieke creativiteit]; als je droomt over het halen van jouw bus, dan moet je ervoor bidden én hard rennen als hij voorbijkomt. Als je geen van die twee dingen doet, dan haal je ‘m nooit. En het kan jóuw bus zijn geweest, maar dat weet je alleen als je het probeert.”
 
Daarom, in het vinden en uiten van je eigen stem, gaat het erom dat je 1) werk doet waar je trots op bent: “Reviews en resultaten doen er alleen toe als je probeert een deal te maken voor meer geld. Maar als het gaat om hoe ik mezelf zie en wat ik als succes beschouw, gaat het om waar ik trots op ben. Ik kan alleen mijn best doen en alles in mijn werk stoppen, want al het andere is buiten mijn controle.” En 2) dat je probeert te groeien in alles wat je doet: “Wanneer ik geen gig had, studeerde ik al het mogelijke over acteren. Ik las boeken, keek films, nam acteerlessen, werkte met een coach, noem het maar op. In die periodes dat ik zonder werk zat, wilde ik me nooit als acteur laten definiëren alleen omdat iemand me ervoor betaalt. Ik ben een acteur, met of zonder werk. Maar dan moet ik het wel doen.” En daarvoor moet je oefenen op die unieke brul, totdat iemand je hoort.
 
Tekst: Loeke de Waal
 
 
De komende weken doet onze redacteur in Amerika, Loeke de Waal, live verslag vanaf TIFF 2019. Ze gaat naar zoveel mogelijk panels, spreekt met zoveel mogelijk makers en kijkt zoveel mogelijk films om jou te inspireren én informeren over internationale trends en de positie van de filmindustrie.
 



meer artikelen